زرد رویی نبود عیب مرانم از کوی

جلوه بر قریه دهد خرمن کاهی ، گاهی ...

اینجا چراغی روشن است ...

صفا و مروه دیده ام ...

گرد حرم دویده ام ...

هیچ کجا برای دل بیقرارم ُ، این خاک گلگون نمیشود .

هر که ما را رنجه دارد راحتش بسیار باد

پ . ن : این مطلب بصورت ارسال از طریق خودکار در آینده منتشر خواهد شد ! با یک ادامه مطلب برای مخاطبی خاص ُ، دلسوخته ، از تبار بازماندگان شهدا ، عاشق ولایت و شهادت !

پ . ن : برادر مهديرجي که دو مرتبه کامنت گذاشتید  چون فعلا مقدور نیست پاسخ کامنتها رو بدم ناچار شدم همین جا جواب بدم و متذکر بشم آدرسی که برام درج کردین در کامنتتون اشتباهه و برای همین نشده جواب کامنت سرشار از لطف و محبتتون رو بدم . دامنه ای که برای وبسایتتون نوشتین اشتباهه !

و برادر عزیز مهدی ؛ کامنت دلنوشت گونه شما تایید نمیشه . مطمئن باشین . همه اهالی دل برای همین دردها اینجا جمع شدند دور هم ... بنده در خدمتم ... گرفتن دل همیشه بد نیست ، گاهی اوقات صاحبخونه ی این دل ( خداوند متعال ) کارت داره و دلتنگت میکنه که بری سراغش ... آیه ای و نشانه ای که یعنی بنده ی من دلتنگتم .

عطر بهشت نوشت ( اولین مرتبه که این لفظ رو استفاده میکنم ! ) : انگار نوبت عنایات خاصه خداوندی رسیده ! در صفی که به نوبت ایستادی مدتها در اون . نوبت این آخر صفی ها هم رسیده انگار ! موعد رفتن بالای بلندی کوه و امتحان پرواز دادن و امتحان گذر از آتش و نسوختن ...  نوبت امضای عباس علیه السلام که بخوره پای این ورقه ... خدا کنه امام روح الله و حضرت آقا از ما قبول کنند این عشق و این اشتیاق رو ... بشدت و بی نهایت التماس دعا ...

عاشورا نوشت : کتابچه زیارتشو بسته . روی جلد کتابچه می نویسه " هر چه پیش آید خوش آید ، ما که خندان می رویم " . من هم بهش گفتم آره بخند ! چرا نخندی رزمنده ی عاشق امام ؟ دیگه وقت خندیدنه !